De Onsterfelijke, De Levenden Doden en De Doden
Verslag van een wakende droomreis
Carolus den Blanken
Een ontmoeting met een eenzame vrouw in een park vormt een belangrijk beginpunt. Den Blanken vraagt zich af of een droom hem naar haar toe heeft geleid om haar te helpen. De gebeurtenis brengt hem bij vragen over menselijke verbondenheid, familiebanden en de verantwoordelijkheid om aandacht te hebben voor anderen. Ook muziek speelt een grote rol. Vooral de teksten en beelden van David Bowie en de muziek van Alpha Blondy krijgen in zijn droomassociaties een symbolische betekenis.
Vervolgens onderzoekt Den Blanken de boodschappen die hij in zijn dromen meent te herkennen. Hij verbindt deze met onder meer de I Tjing, religieuze figuren, Carlos Castaneda en zijn eigen ervaringen met lucide dromen. Het centrale beeld is dat van de ‘Levende Dode’: iemand die zo opgaat in ego, bezit, maatschappelijke verwachtingen en persoonlijke ambities dat hij de diepere betekenis van het bestaan uit het oog verliest. De ‘Onsterfelijke’ staat daar tegenover als symbool voor de oorsprong waaruit het leven voortkomt.
Het verslag ontwikkelt zich tot een kritische beschouwing over spiritualiteit en de beoefening van lucide dromen. Den Blanken waarschuwt dat lucide dromen en uittredingservaringen gemakkelijk een vlucht uit het dagelijks leven kunnen worden. Zonder nederigheid en zelfkennis kunnen ze volgens hem juist leiden tot egovergroting en een gevoel van superioriteit. Werkelijke ontwikkeling vraagt niet om bijzondere ervaringen, maar om verantwoordelijkheid, liefde en betrokkenheid bij de mensen om ons heen.
Opvallend is dat de auteur ook zichzelf niet spaart. Hij erkent zijn eigen neiging om boven anderen te willen staan, zijn belerende houding en zijn verlangen om aan de gewone werkelijkheid te ontsnappen. Daarmee wordt het verslag niet alleen een zoektocht naar spirituele inzichten, maar ook een persoonlijke confrontatie met zijn eigen tekortkomingen.
De tekst eindigt met een oproep om te leren luisteren naar het ‘interne internet’: de innerlijke boodschappen die volgens Den Blanken via dromen en zelfonderzoek toegankelijk worden. De slotwoorden zijn eenvoudig: leer luisteren en leer liefhebben.
De Onsterfelijke, De Levenden Doden en De Doden is daarmee een intens en soms confronterend document over dromen, spiritualiteit, ego, sterfelijkheid en menselijke verantwoordelijkheid. Het is nadrukkelijk een persoonlijk verslag: de droomassociaties en spirituele conclusies geven de beleving en overtuigingen van de auteur weer, niet objectief vastgestelde feiten.